استاندارد عبارت است از نظمی مبتنی بر نتایج ثابت علوم، فنون، تجارب بشری که بصورت قواعد، مقررات، نظامهایی بمنظور ایجاد هماهنگی و وحدت رویه، افزایش میزان تفاهم، تسهیل ارتباطات، توسعه ی صنعت، صرفه‌ جویی در اقتصاد ملی، حفظ سلامت و ایمنی عمومی، گسترش مبادلات بازرگانی داخلی و خارجی و ... به‌ کار میرود.
اندیشه ی تشکیل سازمان بین‌المللی استاندارد در ۱۴ اکتبر سال ۱۹۴۷ در نشست رؤسای مؤسسه‌های استاندارد بیست و پنج کشور در لندن شکل گرفت. مقر این سازمان در ژنو است.
از سال ۱۹۷۰، ۱۴ اکتبر برابر با ۲۲ مهر به‌ نام روز جهانی استاندارد تعیین و نامگذاری شد.
ایران نیز از سال ۱۳۴۳ به عضویت این سازمان درآمد. مؤسسه ی استاندارد و تحقیقات صنعتی ایران، وظیفه ی تدوین استاندارد ملی در بخشهای کشاورزی، صنعت، معدن، ارتباطات، مواد غذایی و ... را بعهده دارد. این مؤسسه جهت حصول اطمینان از رعایت اصول استاندارد در فرآیندهای تولید کالا در کشور، حداقل یکبار در ماه از خط تولید کارخانه‌ها نمونه‌برداری میکند و در صورت لزوم، کالاهایی را به‌ عنوان نمونه از بازار خریداری و آزمایش میکند تا میزان تطابق آنها را با استاندارد تعیین شده، بررسی کند.
مؤسسه ی استاندارد در صورت کشف کالاهای غیر استاندارد و زیانبار برای سلامت مردم، ضمن اعلام جرم علیه تولیدکنندگان آن کالاها و تقاضای مجازات برای متخلفان از مراجع قضایی، فرآورده‌های غیر استاندارد را از مراکز تولید، توزیع، فروش جمع‌آوری و از ورود آنها به بازار جلوگیری به عمل می‌آورد.
استاندارد و استاندارد کردن از پایه‌های استقرار علم و فن‌آوریست که در پیشرفت صنعت و اقتصاد نقش بسزایی دارد؛ چرا که باید در جهت افزایش سطح کیفیت تلاش کرد تا بتوان به فن‌آوری پیشرفته در تولید محصولات نایل آمد.
با کمال تاسف استفاده از لوازم خانگی غیر استاندارد همه ساله تلفات جانی و خسارات مالی چشمگیری به‌ بار می‌آورد و سبب بروز مشکلات فراوانی میشود.
از این رو، ضرورت تدوین قوانین و مقررات استاندارد ملی و بین‌المللی بیشتر نمایان میشوند و بصورت امری غیر قابل انکار در حفظ سلامت مردم جهان رخ مینماید.